វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពៃរី
ន. [ពៃ-រី]
អ្នកមានពៀរ, អ្នកចងពៀរ; បច្ចាមិត្ត, សត្រូវ។ ច្រើនប្រើក្នុងពាក្យកាព្យ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
អ្នកមានពៀរ, អ្នកចងពៀរ; បច្ចាមិត្ត, សត្រូវ។ ច្រើនប្រើក្នុងពាក្យកាព្យ :
ឧទាហរណ៍
“យោធាឥតរានឹងពៃរី ប្រយុទ្ធវក់វីយ៉ាងអង់អាច ធ្វើឱ្យសត្រូវបាក់ខ្លបខ្លាច ថយរត់ប្រសាចលែងងាកក្រោយ។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់