វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ពោះវៀន

ន. [ពោះ-វៀន]

អាការៈក្នុងពោះមនុស្សឬសត្វចំពួកខ្លះ, មានសណ្ឋានជាឡត ជាប់តពីក្រពះនៅទ្វារឧច្ចារៈ; មានពីរប្រភេទគឺ ពោះវៀនតូច នៅត្រង់ប៉ែកខាងលើ, ពោះវៀនធំ នៅត្រង់ប៉ែកខាងក្រោម។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៦ ន័យ
១

អាការៈក្នុងពោះមនុស្សឬសត្វចំពួកខ្លះ, មានសណ្ឋានជាឡត ជាប់តពីក្រពះនៅទ្វារឧច្ចារៈ; មានពីរប្រភេទគឺ ពោះវៀនតូច នៅត្រង់ប៉ែកខាងលើ, ពោះវៀនធំ នៅត្រង់ប៉ែកខាងក្រោម។

ឧទាហរណ៍

“”

២

ខ្នែងរបស់ពោះវៀន; ឈ្មោះជំងឺពោះវៀនដែលមានបញ្ហាត្រង់ខ្នែង :

ឧទាហរណ៍

“គាត់កាត់ពោះវៀនដុះខ្នែង។”

៣

ពោះវៀនដែលឋិតនៅផ្នែកខាងក្រោមនៃប្រដាប់រំលាយអាហារ តពីចុងក្រពះរហូតដល់រន្ធគូថ សម្រាប់បឺតស្រូបយកសារធាតុអាហារនិងវីតាមីនដើម្បីចិញ្ចឹមសព៌ាង្គកាយ។ ពោះវៀនតូចចែកជាបីផ្នែកសំខាន់ៗ ហើយមានមុខងារផ្សេងៗគ្នា :

ឧទាហរណ៍

“ប្រជាពលរដ្ឋត្រូវស្វែងយល់ពីជំងឺដំបៅក្រពះនិងពោះវៀនតូច។”

៤

ពោះវៀនដែលមានចុងម្ខាងភ្ជាប់នឹងពោះវៀនតូច និងចុងម្ខាងទៀតភ្ជាប់នឹងរន្ធគូថ។

ឧទាហរណ៍

“”

៥

(សំនួន.) ដែលមានគំនិតរបិញរបុញនិងល្បិចកិច្ចកលច្រើន :

ឧទាហរណ៍

“មនុស្សពោះវៀនបត់ចន្ទាស។”

៦

ពោះវៀនតូចធំ (ព.សា.)។

ឧទាហរណ៍

“”

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់