វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្យញ្ជនៈ
(ភាសា.) សូរដែលបន្លឺឡើងដោយមានទំនប់តិច ឬច្រើនអាស្រ័យទៅតាមរង្វះខ្យល់ដែលចេញពីសួត។ សូរព្យញ្ជនៈមិនអាចបន្លឺបានច្បាស់ទេ បើសិនជាគ្មានសូរស្រៈនៅអាស្រ័យជាមួយ :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
(ភាសា.) សូរដែលបន្លឺឡើងដោយមានទំនប់តិច ឬច្រើនអាស្រ័យទៅតាមរង្វះខ្យល់ដែលចេញពីសួត។ សូរព្យញ្ជនៈមិនអាចបន្លឺបានច្បាស់ទេ បើសិនជាគ្មានសូរស្រៈនៅអាស្រ័យជាមួយ :
ឧទាហរណ៍
“ព្យញ្ជនៈមានច្រើនយ៉ាង ដូចជា ព្យញ្ជនៈស្ទះឬផ្ទុះ ព្យញ្ជនៈស្ទះត្រដុស ជាដើម។”
២
ម្ហូបក្រៅពីសម្លទឹក គឺម្ហូបក្រៀម, ម្ហូបគោក, ម្ហូបខាប់, ឬទឹកត្រី, ទឹកគ្រឿង, អន្លក់ ជាដើម។
ឧទាហរណ៍
“”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. សូបៈនិងសម្ល ផង។ បា. ឧត្តរិភង្គ ឈ្មោះម្ហូបគោកមួយប្រភេទក្នុង វិន័យពុទ្ធសាសនា ថាជា ព្យញ្ជនៈ ដែរ ប្រហែលជា ប្រហិត?)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់