វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្យត្តបុគ្គល
ន. [ព្យ័ត-តៈ-បុក-គល់]
បុគ្គលឈ្លាស, មនុស្សឈ្លាសវៃ; អ្នកប្រាជ្ញសម្ដី :
បុគ្គលឈ្លាស, មនុស្សឈ្លាសវៃ; អ្នកប្រាជ្ញសម្ដី :
បុគ្គលឈ្លាស, មនុស្សឈ្លាសវៃ; អ្នកប្រាជ្ញសម្ដី :
“ត្រូវជ្រើសរើសព្យត្តបុគ្គលម្នាក់ ឱ្យជាអ្នកសូត្រសេចក្ដីថ្លែងការណ៍ក្នុងមហាសន្និបាត។”