វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្យោម
ន. [ព្យោម]
អាកាស, មេឃ, ទឹកដែលស្ថិតនៅឯអាកាស មិនទាន់ធ្លាក់ចុះដល់មក :
អាកាស, មេឃ, ទឹកដែលស្ថិតនៅឯអាកាស មិនទាន់ធ្លាក់ចុះដល់មក :
អាកាស, មេឃ, ទឹកដែលស្ថិតនៅឯអាកាស មិនទាន់ធ្លាក់ចុះដល់មក :
“កណ្ដាលព្យោម ឬ ព្យោមា, ព្យុះព្យោមា។ (ច្រើនតែប្រើក្នុងកាព្យ) មានព្យុះព្យោមា រម្លើងគ្រឹហា រលំបាក់បែក វិនាសទ្រព្យធន ពេកពន់អនេក ព្យុះព្យោមចម្លែក ពុំធ្លាប់ឃើញឡើយ។”