វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្រហើន
គុ. [ព្រ-ហ៊ើន]
ដែលច្រឡោងខាម, ច្រឡើសបើស, កោងកាច, ឈ្លានពាន ឥតមានសេចក្ដីគោរព :
ដែលច្រឡោងខាម, ច្រឡើសបើស, កោងកាច, ឈ្លានពាន ឥតមានសេចក្ដីគោរព :
ដែលច្រឡោងខាម, ច្រឡើសបើស, កោងកាច, ឈ្លានពាន ឥតមានសេចក្ដីគោរព :
“មនុស្សព្រហើន, សម្ដីព្រហើន, ឫកព្រហើន។”
អាការៈច្រឡោងខាម, ច្រឡើសបើស, កោងកាច, ឥតមានសេចក្ដីគោរព :
“កុំព្រហើនពេក!; និយាយដោយព្រហើន, សេចក្ដីព្រហើន។”