វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្រឺស
ឧ. [ព្រឺស]
សូរឮដោយអ្វីមួយដែលធ្ងន់ធ្លាក់ផ្ទាល់នឹងដីឬដោយចាប់ដកអ្វីៗ : ធ្លាក់ព្រឺស, ចាប់ដកព្រឺស ឬ ព្រឹះ ឬក៏ឮដោយទធាក់ខ្លាំង :
សូរឮដោយអ្វីមួយដែលធ្ងន់ធ្លាក់ផ្ទាល់នឹងដីឬដោយចាប់ដកអ្វីៗ : ធ្លាក់ព្រឺស, ចាប់ដកព្រឺស ឬ ព្រឹះ ឬក៏ឮដោយទធាក់ខ្លាំង :
សូរឮដោយអ្វីមួយដែលធ្ងន់ធ្លាក់ផ្ទាល់នឹងដីឬដោយចាប់ដកអ្វីៗ : ធ្លាក់ព្រឺស, ចាប់ដកព្រឺស ឬ ព្រឹះ ឬក៏ឮដោយទធាក់ខ្លាំង :
“ទធាក់ព្រឺសៗ ឬ ព្រឺះៗ។”
ព្រើសចិត្ត, ស្រើបស្រួលក្នុងចិត្ត, មានកម្លាំងចិត្តស្ទុះស្ទាឡើង :
“ព្រឺសចិត្ត។”
ព្រមគ្នាធ្វើការដោយមូលចិត្តតែមួយ។
“”