វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្រេច
កិ. [ព្រេច]
ពារនឹងក្បាល, ជាន់នឹងជើង, ចាក់នឹងភ្លុក ដោយពេញកម្លាំង (ប្រើចំពោះតែដំរី) :
ពារនឹងក្បាល, ជាន់នឹងជើង, ចាក់នឹងភ្លុក ដោយពេញកម្លាំង (ប្រើចំពោះតែដំរី) :
ពារនឹងក្បាល, ជាន់នឹងជើង, ចាក់នឹងភ្លុក ដោយពេញកម្លាំង (ប្រើចំពោះតែដំរី) :
“ដំរីព្រេចដើមឈើ, មនុស្សស្លាប់នឹងដំរីព្រេច។”
(ព.ប្រ.) និយាយពីមនុស្សអកតញ្ញូដែលហ៊ានប្រព្រឹត្តធ្វើអំពើអាក្រក់រកអ្នកមានគុណ ដូចជាដំរីដែលហ៊ានព្រេចបង្គោលចំណង :
“មនុស្សព្រេចកិល; ហ៊ានព្រេចកិលឥតញញើត; ហៅថា ព្រេចគល់ ក៏បាន។”
(ម.ព. ព្រេចកិល)។
“”
ឈ្មោះឫស្សីពួកមួយ ដើមតូចៗស្លឹកល្អិតៗ ច្រើនដុះតាមដងព្រៃ :
“គុម្ពព្រេច, របះព្រេច; កាត់ព្រេចធ្វើអំបោស។”