វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ព្រះស្ដែង
សព្វ. [ព្រះ-ស្ដែង]
(ព.បុ.) អ្នក, នាយ, ចៅ, បា; វ៉ឺយ, វ៉ី; ពាក្យសម្រាប់ឥស្សរជនហៅមនុស្សស្និទ្ធស្នាល ដែលនៅក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួន :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
(ព.បុ.) អ្នក, នាយ, ចៅ, បា; វ៉ឺយ, វ៉ី; ពាក្យសម្រាប់ឥស្សរជនហៅមនុស្សស្និទ្ធស្នាល ដែលនៅក្រោមបង្គាប់របស់ខ្លួន :
ឧទាហរណ៍
“ម្នាលព្រះស្ដែង! នែព្រះស្ដែង!”
២
ហៅដោយមេត្តាប្រណីទៅរកអ្នកតូចទាបទន់ខ្សោយក៏បាន :
ឧទាហរណ៍
“ម្នាលប្រស្ដែងប្រេតអើយ! ... (ព.ទេ.)។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់