វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភណ្ឌ
ន. [ភ័ន]
ទ្រព្យ, របស់; ដើមទុន; គ្រឿងប្រើប្រាស់; អីវ៉ាន់; ប្រដាប់, គ្រឿងប្រដាប់។ ច្រើនផ្សំជាមួយនឹងនាមសព្ទឯទៀត, ដូចជា។
ទ្រព្យ, របស់; ដើមទុន; គ្រឿងប្រើប្រាស់; អីវ៉ាន់; ប្រដាប់, គ្រឿងប្រដាប់។ ច្រើនផ្សំជាមួយនឹងនាមសព្ទឯទៀត, ដូចជា។
ទ្រព្យ, របស់; ដើមទុន; គ្រឿងប្រើប្រាស់; អីវ៉ាន់; ប្រដាប់, គ្រឿងប្រដាប់។ ច្រើនផ្សំជាមួយនឹងនាមសព្ទឯទៀត, ដូចជា។
“”
គ្រឿងភ្ជួររាស់។
“”
ទ្រព្យផ្សេងៗ, របស់ច្រើនមុខដែលដាក់ក្នុងកំឡុងជាមួយគ្នា។
“”
(ម.ព. នានាភណ្ឌ)។
“”
របស់ប្រសើរ, ទ្រព្យមានតម្លៃ។
“”