វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភតិបតី
ន. [ភៈ-តិ-ប៉ៈ-ដី]
ភាគីម្ខាងនៃភតិសន្យា ដែលសន្យាថាឱ្យភតិកៈប្រើនិងអាស្រ័យផលលើវត្ថុណាមួយដោយយកថ្លៃឈ្នួល។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ភាគីម្ខាងនៃភតិសន្យា ដែលសន្យាថាឱ្យភតិកៈប្រើនិងអាស្រ័យផលលើវត្ថុណាមួយដោយយកថ្លៃឈ្នួល។
ឧទាហរណ៍
“”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់