វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភតិសន្យាបតី
ន. [ភៈ-តិ-សន់-យ៉ា-ប៉ៈ-ដី]
កម្មសិទ្ធិករដែលបានជួលចលនវត្ថុ ឬអចលនវត្ថុទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀត តាមរយៈកិច្ចសន្យាជួល។
កម្មសិទ្ធិករដែលបានជួលចលនវត្ថុ ឬអចលនវត្ថុទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀត តាមរយៈកិច្ចសន្យាជួល។
កម្មសិទ្ធិករដែលបានជួលចលនវត្ថុ ឬអចលនវត្ថុទៅឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀត តាមរយៈកិច្ចសន្យាជួល។
“”
កិច្ចសន្យាដែលភតិកៈដំបូងបានជួលទ្រព្យសកម្មពីភតិបតី រួចហើយជួលបន្តឱ្យភតិកៈមួយទៀត ដោយក្នុងនោះភតិសន្យាដំបូងនៅមានសុពលភាពដដែល។
“”
ភតិសន្យាដែលភតិកៈបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់នូវចលនវត្ថុនិងជ្រើសរើសអ្នកផ្គត់ផ្គង់ដោយខ្លួនឯង ហើយភតិបតីទិញចលនវត្ថុតាមកិច្ចព្រមព្រៀងដើម្បីជួលឱ្យភតិកៈ។
“”