វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភត្តកាល
ន. [ភ័ត-តៈ-កាល]
ពេលបរិភោគភោជន, ពេលបាយ (ច្រើននិយាយសំដៅពេលបាយព្រឹក) :
ពេលបរិភោគភោជន, ពេលបាយ (ច្រើននិយាយសំដៅពេលបាយព្រឹក) :
ពេលបរិភោគភោជន, ពេលបាយ (ច្រើននិយាយសំដៅពេលបាយព្រឹក) :
“មហាសេដ្ឋីបានក្រាបបង្គំទូលព្រះបរមសាស្តាអំពីភត្តកាល ...។”