វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភយង្ករ
គុ. [ភៈ-យង់-ក]
ដែលធ្វើឱ្យខ្លាច, ដែលគួរឱ្យខ្លាច, ដែលសម្បើមខ្លាំង :
ដែលធ្វើឱ្យខ្លាច, ដែលគួរឱ្យខ្លាច, ដែលសម្បើមខ្លាំង :
ដែលធ្វើឱ្យខ្លាច, ដែលគួរឱ្យខ្លាច, ដែលសម្បើមខ្លាំង :
“ទីភយង្ករ, ព្រៃភយង្ករ គឺទីឬព្រៃដែលមានអ្វីមួយធ្វើឱ្យខ្លាច, ដែលគួរខ្លាច។”