វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភិក្ខា
ន. [ភិក-ខា]
ការសូម, ការសូមទាន។ (សំ. ភិក្សា) បាយ, ភោជនាហារ។
ការសូម, ការសូមទាន។ (សំ. ភិក្សា) បាយ, ភោជនាហារ។
ការសូម, ការសូមទាន។ (សំ. ភិក្សា) បាយ, ភោជនាហារ។
“”
អ្នកដើរសូមទាន (ស្មូម)។
“”
ការដើរសូម។
“”
(ម.ព. ភិក្ខាចរិយា)។
“”
សណ្ដាប់ធ្នាប់របស់អ្នកសូមដោយសុភាពរាបសា។
“”
ការឱ្យភោជនាហារ (ជាទាន)។
“”
ប្រដាប់ដាក់ភោជនាហារ, ចានបាយ។
“”
(ម.ព. ភិក្ខាភាជនៈ)។
“”
អាហារដែលបានមកដោយការសូម។
“”