វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភឹង
ឧ. [ភឹង]
សូរឮដោយវាយ, គោះ ឬដាច់ខ្សែធំដែលសន្ធឹងតឹង។
សូរឮដោយវាយ, គោះ ឬដាច់ខ្សែធំដែលសន្ធឹងតឹង។
សូរឮដោយវាយ, គោះ ឬដាច់ខ្សែធំដែលសន្ធឹងតឹង។
“”
(ព.ប្រ.) កាត់ចិត្ត ឬដាច់ចិត្តស្រឡះ។
“”
(ម.ព. កាត់ចិត្តភឹង)។
“”
ឈ្មោះប្រដាប់មួយប្រភេទធ្វើដោយដែកតួផ្លែសំប៉ែតស្រដៀងនឹងចបកាប់ សម្រាប់ចាំងពង្រាបសាច់ឈើ (ឈ្មោះដឹងចាំងមួយប្រភេទ)។
“”
ឈ្មោះនំមួយប្រភេទធ្វើដោយម្សៅលាយពងទានិងស្ករ មានរូបសណ្ឋានមូលស្ដើងស្រដៀងនឹងសំបុកពីងពាង ឆ្អើរនឹងភ្លើងឱ្យឆ្អិនស្រួយមានឱជារសផ្អែមលាយឆ្អាបបន្តិចៗ :
“នំភឹង។”