វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភេរវៈ
គុ. [ភេ-រៈ-វៈ]
ដែលគួរខ្លាច, ដែលគួរស្បើម, គួរភ្លឹក, គួរស្លុតរន្ធត់ :
ដែលគួរខ្លាច, ដែលគួរស្បើម, គួរភ្លឹក, គួរស្លុតរន្ធត់ :
ដែលគួរខ្លាច, ដែលគួរស្បើម, គួរភ្លឹក, គួរស្លុតរន្ធត់ :
“ភេរវកម្ម, ភេរវសព្ទ។”
ភាពដែលគួរឱ្យខ្លាច។
“”
(ម.ព. ភេរវៈ)។
“”
សញ្ញាដែលគេធ្វើឱ្យដឹងថា មានភ័យអាសន្ន, ដំណឹងជាគ្រឿងសម្គាល់ក្នុងពេលដែលមានភេរវកម្ម ដូចជាភ្លើងឆេះផ្ទះជាដើម។
“”
សូរសំឡេង, សូរសព្ទដែលគួរខ្លាច, ដែលគួរស្បើម គួរភ្លឹក, សូរសព្ទដ៏សម្បើម, ដ៏ពន្លឹក :
“សម្រែកសីហៈ, សម្រែកខ្លាធំ, សូរគ្រាប់បែកផ្ទុះ ជាភេរវសព្ទ ...។”
អារម្មណ៍ដែលគួរខ្លាច, ដែលគួរភ្លឹក។
“”