វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ័ព្វ
គុ. [ភាប់]
ដែលគួរ, ដែលគួរដល់កិច្ចការ; ដែលមានសំណាងល្អ, ដែលមានសេចក្ដីសុខ :
ដែលគួរ, ដែលគួរដល់កិច្ចការ; ដែលមានសំណាងល្អ, ដែលមានសេចក្ដីសុខ :
ដែលគួរ, ដែលគួរដល់កិច្ចការ; ដែលមានសំណាងល្អ, ដែលមានសេចក្ដីសុខ :
“មានភ័ព្វ, ឥតភ័ព្វ។”
សេចក្ដីសុខ, ការគួរ; លាភ; ការរស់នៅ ...។ ខ្មែរច្រើនសំដៅសេចក្ដីថា "សំណាង, ព្រេងសំណាង"។
“”
បុណ្យសំណាង។
“”
បុគ្គលដែលមានសំណាងល្អ; បុគ្គលដែលគួរបួសជាបព្វជិតក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាបាន។
“”
ដែលមានសភាពដ៏សមគួរ។
“”
ភ័ព្វសំណាងដែលជាប់មកពីជាតិមុន។
“”
(ព.ផ្ទ. អភ័ព្វឬអភ័ព្យ)។