វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្ជង់
កិ. [ភ្ជង់]
ធ្វើឱ្យជង់, ផ្ដោតដាក់ចំដូចគេជង់, ផ្ដោតតម្រង់ឱ្យចំ :
ធ្វើឱ្យជង់, ផ្ដោតដាក់ចំដូចគេជង់, ផ្ដោតតម្រង់ឱ្យចំ :
ធ្វើឱ្យជង់, ផ្ដោតដាក់ចំដូចគេជង់, ផ្ដោតតម្រង់ឱ្យចំ :
“ព្រានភ្ជង់កាំភ្លើងសំដៅប្រជុំចិញ្ចើមខ្លាធំ, រកលៃលកឧបាយកលដើម្បីតដៃនឹងចោរនោះដូចម្ដេចកើត បើវាចូលមកដល់ភ្លែតស្រាប់តែភ្ជង់ចុងកាំភ្លើងភ្លាមមកត្រង់ដើមទ្រូងតែម្ដង។”