វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្នក់
ន. [ភ្នក់]
គំនរឧសឬសំរាម ដែលដុតឱ្យឆេះងំរង្គំយូរដោយសង្កត់នឹងអង្កាមឬកម្ទេច, ស្មៅ, ចំណាំងជាដើម ដែលស្រស់ ឬដែលលាយដោយដី ដើម្បីឱ្យហុយផ្សែងកម្ចាត់មូសជាដើម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
គំនរឧសឬសំរាម ដែលដុតឱ្យឆេះងំរង្គំយូរដោយសង្កត់នឹងអង្កាមឬកម្ទេច, ស្មៅ, ចំណាំងជាដើម ដែលស្រស់ ឬដែលលាយដោយដី ដើម្បីឱ្យហុយផ្សែងកម្ចាត់មូសជាដើម :
ឧទាហរណ៍
“បង្ហុយភ្នក់, ភ្នក់ភ្លើង ឬ ភ្លើងភ្នក់។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់