វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្នេន
[ភ្នេន]
ល្បត់ខ្លួនពស់ដែលពេនមានសណ្ឋានដូចជា ចង្វាយ :
ល្បត់ខ្លួនពស់ដែលពេនមានសណ្ឋានដូចជា ចង្វាយ :
ល្បត់ខ្លួនពស់ដែលពេនមានសណ្ឋានដូចជា ចង្វាយ :
“ភ្នេនពស់។”
ជួរកណ្ដាប់ស្រូវទុំដែលរៀបជាវង់ល្មមដឹកគោ ឬក្របីបញ្ជាន់មួយលើកបាន :
“ភ្នេនកណ្ដាប់។”
អ្វីៗដែលគេចាប់បំពេនជាវង់មូលបានក៏ហៅ ភ្នេន ដែរ។
“”