វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្នែន
ន. [ភ្នែន]
បែបបទ ឬបែបភាពដែលពែន, កិរិយាអង្គុយពែនជើង :
បែបបទ ឬបែបភាពដែលពែន, កិរិយាអង្គុយពែនជើង :
បែបបទ ឬបែបភាពដែលពែន, កិរិយាអង្គុយពែនជើង :
“ផ្គត់ភ្នែន, ពែនភ្នែន។”
(ម.ព. ព្រះពុទ្ធរូបទ្រង់ភ្នែន ក្នុង ភ្នែន)។
“”
ព្រះពុទ្ធរូបដែលពែនព្រះបាទ។
“”