វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្នែល
គុ. [ភ្នែល]
ដែលសម្ទែលចេញច្បាស់លាស់ (ច្រើននិយាយតែពីពោះ) :
ដែលសម្ទែលចេញច្បាស់លាស់ (ច្រើននិយាយតែពីពោះ) :
ដែលសម្ទែលចេញច្បាស់លាស់ (ច្រើននិយាយតែពីពោះ) :
“ពោះភ្នែល (ព.សា.)។”
ដែលបោលឬរត់បោះជើងយាងយាវឬលោតរង្វើលៗ :
“គោបោលភ្នែលៗ, រត់ភ្នែលៗ, លោតភ្នែលៗ។”
(វេវ. ផ្នាលៗ, ផ្នែលៗ និយាយតាមទម្លាប់ប្រើ)។