វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្រឹតក
ន. [ភ្រឹ-តៈកៈ] ឬ [ភ្រឹ-ដក់]
អ្នកធ្វើការឈ្នួល, កូនឈ្នួល; អ្នកបម្រើ, កម្មករ :
អ្នកធ្វើការឈ្នួល, កូនឈ្នួល; អ្នកបម្រើ, កម្មករ :
អ្នកធ្វើការឈ្នួល, កូនឈ្នួល; អ្នកបម្រើ, កម្មករ :
“(ព.កា.) ខ្ញុំជាភ្រឹតក ពុំដែលលួចឆក់ ទ្រព្យធនជនណា ម្ដេចក៏លោកមក ប្រកាន់ខ្ញុំថា ជាចោរពាលា ដូច្នេះទៅវិញ?។”