វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្លឹក
កិ. [ភ្លឹក]
រលត់ស្មារតីស្លុងជ្រៅមិនដឹងខ្លួនដោយឈឺដាបខ្លាំង (ទីទៃពីដេកលក់តាមធម្មតា) :
រលត់ស្មារតីស្លុងជ្រៅមិនដឹងខ្លួនដោយឈឺដាបខ្លាំង (ទីទៃពីដេកលក់តាមធម្មតា) :
រលត់ស្មារតីស្លុងជ្រៅមិនដឹងខ្លួនដោយឈឺដាបខ្លាំង (ទីទៃពីដេកលក់តាមធម្មតា) :
“គាត់ភ្លឹកម្ដងៗទៅហើយ។”
ស្លុតស្មារតី, ខ្លាចចំប្រប់ :
“សម្បើមគួរភ្លឹក, ឥតភ្លឹក។”