ភ្លើង
ធាតុមួយប្រភេទដែលបណ្ដាលឱ្យមានកម្ដៅនិងពន្លឺ; ធាតុក្ដៅ; អាការៈក្ដៅផ្សេងៗ។
ធាតុមួយប្រភេទដែលបណ្ដាលឱ្យមានកម្ដៅនិងពន្លឺ; ធាតុក្ដៅ; អាការៈក្ដៅផ្សេងៗ។
ធាតុមួយប្រភេទដែលបណ្ដាលឱ្យមានកម្ដៅនិងពន្លឺ; ធាតុក្ដៅ; អាការៈក្ដៅផ្សេងៗ។
“”
បាតុភូតចំហេះដែលកើតមាននៅក្នុងលំហអាកាស (អាចម៍ផ្កាយ) :
“ដុំភ្លើងមួយបានកើតឡើងនៅឯតំបន់ទឹកធ្លាក់សហរដ្ឋអាម៉េរិក។”
ធ្វើភ្លើងឱ្យកាត់ឆេះច្រើនឡើងដោយសម្រាមនិងឧសជាដើម។
“”
បង្កើតឱ្យមានភ្លើងឡើងដោយពំនួតភ្លើង។
“”
ភ្លើងដែលឆេះរំលាងកល្ប។
“”
សេចក្ដីក្ដៅដែលបណ្ដាលមកអំពីការកើតទុក្ខព្រួយ និងគ្រឿងសៅហ្មងចិត្ត ...។
“”
កម្ដៅដែលកើតមានក្នុងរាងកាយមនុស្សសត្វជាដើម។
“”
ភ្លើងដែលឆេះព្រៃ។
“”
សេចក្ដីក្ដៅក្រហាយ, អន្ទះអន្ទែង, ខ្លោចផ្សា...ដែលកើតព្រោះតម្រេក។
“”
រម្លត់សេចក្ដីក្ដៅ ដែលកើតអំពីរាគាទិក្កិលេស។
“”
អ្វីៗដែលមានធាតុក្ដៅហឹរផ្សាច្រើនឬដែលមានសម្បុរស្រដៀងនឹងភ្លើង ក៏ហៅដាក់ពាក្យថា ភ្លើងភ្ជាប់នៅខាងចុងដែរ, ដូចជា :
“ខ្ញីភ្លើង, ឃ្លង់ភ្លើង, ចិត្រមូលភ្លើង, ឈើភ្លើង, ពិសភ្លើង, សង្កែភ្លើង, ស្រមោចភ្លើង។ល។”
កំហឹងដែលកើតចេញពីទំនាស់ ជម្លោះ ហិង្សា :
“ទោសៈជាដុំភ្លើង។”
(ម.ព. ភ្លើងធាតុ)។
“”
(ព.ប្រ.) ខឹងច្រឡោតខ្លាំង។
“”
អគ្គិសនី :
“ដាច់ភ្លើង គឺគ្មានចរន្តអគ្គិសនី។”
ឧបករណ៍សម្រាប់បំប្លែងឬបញ្ជូនចរន្តអគ្គិសនី :
“ឆ្លងចរន្តអគ្គិសនីបណ្ដាលឱ្យផ្ទុះឆេះដុំភ្លើងកុំព្យូទ័រ។”
(សិលាចារឹកសម័យមហានគរ នគរធំ សរសេរ វ្លើង, លុះចំណេរកាលតមកផ្លាស់ វ ជា ព សរសេរជា ព្លើង, តាមន័យនេះ គួរប្រើជា ព្លើង, ប៉ុន្តែបានប្រើ សិថិល ជា ធនិត គឺ ព > ភ យូរហើយ, សម័យបច្ចុប្បន្នក៏ត្រូវសរសេរ ភ្លើង ដូច្នេះឯង)។