វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្លើន
គុ. [ភ្លើន]
ដែលបានចិត្ត; ព្រហើន, គឃ្លើន, ឡើងចាងក្រអឺតក្រអាងព្រោះបានចិត្ត :
ដែលបានចិត្ត; ព្រហើន, គឃ្លើន, ឡើងចាងក្រអឺតក្រអាងព្រោះបានចិត្ត :
ដែលបានចិត្ត; ព្រហើន, គឃ្លើន, ឡើងចាងក្រអឺតក្រអាងព្រោះបានចិត្ត :
“មនុស្សភ្លើន, ឫកភ្លើន, សម្ដីភ្លើន។”