វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មធុរៈ
គុ. [មៈ-ធុ-រៈ]
ផ្អែម; ពីរោះ; ឆ្ងាញ់។
ផ្អែម; ពីរោះ; ឆ្ងាញ់។
ផ្អែម; ពីរោះ; ឆ្ងាញ់។
“”
រសផ្អែមឬឆ្ងាញ់; សម្ដីពីរោះ :
“(ព.កា.) ស្ដេចបើកមធូរ ប្រកបដោយសូរ សព្ទក្រាងក្រអៅ ឥតមានទ្រគោះ ឥតមោះហ្មងសៅ រួសរ៉ាវចៅរ៉ៅ ឆ្ពោះទៅរាស្ត្រផង។”
សម្ដីពីរោះ, ពាក្យពីរោះ។
“”
ភោជនឆ្ងាញ់។
“”
(ម.ព. មធុរកថា)។
“”