វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មធ្យ័ត
គុ. [ម័ត-ធ្យ័ត] ឬ [ម័ត-ថ្យ័ត]
ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្ថានជាកណ្ដាល, ដែលតាំងនៅក្នុងកណ្ដាល, ជាកណ្ដាល, យ៉ាងកណ្ដាល :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្ថានជាកណ្ដាល, ដែលតាំងនៅក្នុងកណ្ដាល, ជាកណ្ដាល, យ៉ាងកណ្ដាល :
ឧទាហរណ៍
“ចិត្តមធ្យ័ត, អារម្មណ៍មធ្យ័ត, ការមធ្យ័ត, សេចក្ដីមធ្យ័ត។”
២
ប្រយ័ត្នប្រយែង, យកចិត្តទុកដាក់, មាំមួន, ប្រាកដប្រជា :
ឧទាហរណ៍
“ធ្វើការមធ្យ័ត; និយាយមធ្យ័ត។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់