វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មហទ្ធន
គុ., ន. [មៈ-ហ័ត-ធន់]
ដែលមានទ្រព្យច្រើន; អ្នកមានទ្រព្យច្រើន (អ្នកមាន) ; បើស្ត្រីជា មហទ្ធនា ឬ មហទ្ធនី (ព.កា.)។
ដែលមានទ្រព្យច្រើន; អ្នកមានទ្រព្យច្រើន (អ្នកមាន) ; បើស្ត្រីជា មហទ្ធនា ឬ មហទ្ធនី (ព.កា.)។
ដែលមានទ្រព្យច្រើន; អ្នកមានទ្រព្យច្រើន (អ្នកមាន) ; បើស្ត្រីជា មហទ្ធនា ឬ មហទ្ធនី (ព.កា.)។
“”
(បើស្ត្រីជា មហទ្ធនាឬមហទ្ធនី)។