វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មហិមា
ន. [មៈ-ហិ-មា]
ភាវៈធំ, ទូលាយ។
ភាវៈធំ, ទូលាយ។
ភាវៈធំ, ទូលាយ។
“”
ដែលមានច្រើន, ច្រើនក្រៃ, ក្រៃកន្លង; ធំសម្បើម, ដែលគួរស្បើម :
“ច្រើនមហិមា, ខ្លាំងមហិមា។”
ដែលច្រើនក្រៃ, ដែលគួរស្បើម :
“ខឹងមហិមា ឬ ខឹងមហិមន្ត។”
(ច្រើននិយាយក្លាយថា មោះហិមា គួរលែងប្រើ ព.កា. ដូចជា កងពលច្រើនក្រៃមហិមា ឥតមានរួញរា គឃារុកចូលឥតក្រែង ក្រអឺតក្រទឺតឃើញស្ដែង សន្ធាប់គ្នាឯង ឱ្យខ្លាចស្ញប់ស្ញែងរាល់ប្រាណ សត្រូវពុំអាចរុញច្រាន តទប់ពុំបាន ក៏រត់ប្រញាយថយក្រោយ)។