វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មហេសក្ខ
ន. [មៈ-ហេ-ស័ក]
ពាក្យសម្រាប់ហៅទេវតាដែលមានអានុភាពធំ; សរសេរជា មហេស័ក្ខ ក៏បាន; ក្នុងកាព្យប្រើជា មហេសក្ខា ក៏បាន។ ប្រើជាបទសមាសក៏បាន :
ពាក្យសម្រាប់ហៅទេវតាដែលមានអានុភាពធំ; សរសេរជា មហេស័ក្ខ ក៏បាន; ក្នុងកាព្យប្រើជា មហេសក្ខា ក៏បាន។ ប្រើជាបទសមាសក៏បាន :
ពាក្យសម្រាប់ហៅទេវតាដែលមានអានុភាពធំ; សរសេរជា មហេស័ក្ខ ក៏បាន; ក្នុងកាព្យប្រើជា មហេសក្ខា ក៏បាន។ ប្រើជាបទសមាសក៏បាន :
“មហេសក្ខទេវតា, មហេសក្ខទេវបុត្ត, មហេសក្ខទេវរាជ។”
ទេវតា ជាមហេសក្ខ។
“”
ទេវបុត្ត ជាមហេសក្ខ។
“”
ទេវរាជ ជាមហេសក្ខ។
“”