វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

មាន់

ន. [មាន់]

សត្វទ្វិបាទមួយប្រភេទជាជាតិបក្សី តែហើរបានដោយខ្សោយ, ជាសត្វចិញ្ចឹមហៅថា មាន់ស្រុក ឬ ហៅត្រឹមតែ មាន់ ក៏បាន, ជាសត្វនៅក្នុងព្រៃ ហៅថា មាន់ព្រៃ ក៏មាន; មាន់ស្រុកមានច្រើនបែប។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៩ ន័យ
១

សត្វទ្វិបាទមួយប្រភេទជាជាតិបក្សី តែហើរបានដោយខ្សោយ, ជាសត្វចិញ្ចឹមហៅថា មាន់ស្រុក ឬ ហៅត្រឹមតែ មាន់ ក៏បាន, ជាសត្វនៅក្នុងព្រៃ ហៅថា មាន់ព្រៃ ក៏មាន; មាន់ស្រុកមានច្រើនបែប។

ឧទាហរណ៍

“”

២

(ម.ព. មាន់នាឡ)។

ឧទាហរណ៍

“”

៣

មាន់មានស្លាបក្រញាសច្រាងឡើងលើ។

ឧទាហរណ៍

“”

៤

មានស្លាបក្រញាសច្រាងឡើងលើ។

ឧទាហរណ៍

“”

៥

មាន់មានរូបធំជ្រងកជាងមាន់ទាំងពួង។

ឧទាហរណ៍

“”

៦

មាន់មានរូបតូចជាងមាន់ទាង បែបភាពស្រដៀងនឹងមាន់ព្រៃ។

ឧទាហរណ៍

“”

៧

មាន់មានរូបធំចុះបន្ទាប់ពីមាន់គកមក។

ឧទាហរណ៍

“”

៨

មាន់ដែលគេចិញ្ចឹមក្នុងរយៈពេលខ្លី អាចត្រឹម៣៥ថ្ងៃឬ៤៥ថ្ងៃ មានសាច់និងឆ្អឹងផុយ។ មាន់នេះគេអាចហៅខុសៗគ្នាទៅតាមតំបន់ នៅខាងសៀមរាបហៅមាន់ត្រូវមីន អ្នកខ្លះហៅមាន់កសិកម្ម ជាដើម។ (កសិ.) មាន់ដែលបានមកពីការបង្កាត់មាន់ឈ្មោលពូជណាមួយដូចជា Leghorn បង្កាត់ជាមួយមាន់ញី ពូជ ISA Brown បាន F1 ហើយយក F1 ញីមកបង្កាត់ :

ឧទាហរណ៍

“វិធីបង្កាត់ពូជមាន់បីសាសន៍យកទៅចិញ្ចឹមអាចឆាប់ចាប់បានលក់លឿនជាងមាន់ស្រែ។”

៩

មាន់ដែលមានរូបតូចជាងមាន់ទាំងពួង។

ឧទាហរណ៍

“”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

1

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ទម្រង់ពាក្យ

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់