វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មិលក្ខៈ
គុ., ន. [មិ-ល័ក-ខៈ]
ដែលមានភាសាមិនច្បាស់លាស់, ដែលនិយាយស្ដីមិនសូវត្រូវតាមខ្យល់អក្សរ; មនុស្សព្រៃ, មនុស្សអ្នកស្រុកចុងកាត់មាត់ញកឬដែលនៅឆ្ងាយពីទីប្រជុំជន :
ដែលមានភាសាមិនច្បាស់លាស់, ដែលនិយាយស្ដីមិនសូវត្រូវតាមខ្យល់អក្សរ; មនុស្សព្រៃ, មនុស្សអ្នកស្រុកចុងកាត់មាត់ញកឬដែលនៅឆ្ងាយពីទីប្រជុំជន :
ដែលមានភាសាមិនច្បាស់លាស់, ដែលនិយាយស្ដីមិនសូវត្រូវតាមខ្យល់អក្សរ; មនុស្សព្រៃ, មនុស្សអ្នកស្រុកចុងកាត់មាត់ញកឬដែលនៅឆ្ងាយពីទីប្រជុំជន :
“មនុស្សមិលក្ខៈ; ពួកមិលក្ខៈ។”
ជាតិមិលក្ខៈ, មនុស្សជាតិមិលក្ខៈ (ហៅថា មិលក្ខមនុស្ស ក៏បាន)។
“”
ប្រទេសដែលពួកមនុស្សមិលក្ខៈនៅ, បច្ចន្តជនបទ, ប្រទេសចុងកាត់មាត់ញក។
“”
ភាសាមនុស្សមិលក្ខៈ។
“”
(បើស្ត្រីជា មិលក្ខាឬមិលក្ខី)។