វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មីរ
គុ. [មី]
ច្រើន, តាន់តាប់, កកកុញ, ត្រៀបត្រា; ផេរ :
ច្រើន, តាន់តាប់, កកកុញ, ត្រៀបត្រា; ផេរ :
ច្រើន, តាន់តាប់, កកកុញ, ត្រៀបត្រា; ផេរ :
“មនុស្សមីរ, ក្បាលមីរ, មីរដេរដាស។”
ដែលតាន់តាប់, ដែលកកកុញ, ដែលត្រៀបត្រា :
“ឈរមីរ, កន្ទុំរុយហើរមីរ។”
ទូទឹមឈ្លប់, ងងឹតឈ្លប់ រកកល់ភ្លៀង (ប្រើចំពោះតែមេឃ) :
“មេឃមីរ។”
(ព.កា. មេឃមីរស្រទំ មៀងមើលទៅភ្នំ ឃើញសុទ្ធតែអ័ព្ទ ងងឹតបែកផ្សែង ក្រែងភ្លៀងធ្លាក់ឆាប់ ខំរត់ប្រញាប់ស្រាប់តែភ្លៀងទាន់)។