វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មុខដាច់
[មុក-ដាច់]
ដំបូលប្រាសាទ, វិហារ; សាលាត្រង់ថ្នាក់លើបំផុតឬថ្នាក់លើបន្ទាប់ មានជហ្វាដាច់ដោយឡែកពីដំបូលត្រង់ថ្នាក់ក្រោម :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
២ ន័យនិយមន័យ
១
ដំបូលប្រាសាទ, វិហារ; សាលាត្រង់ថ្នាក់លើបំផុតឬថ្នាក់លើបន្ទាប់ មានជហ្វាដាច់ដោយឡែកពីដំបូលត្រង់ថ្នាក់ក្រោម :
ឧទាហរណ៍
“មុខដាច់មួយជាន់, មុចដាច់ពីរជាន់។”
២
មុខហោជាងប្រាសាទឬវិហារដែលឥតដំបូលបាំងសាច ក៏ហៅថា មុខដាច់ ដែរ :
ឧទាហរណ៍
“ប្រាសាទមុខដាច់។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់