វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មុខបាទ
ន. [មុក-បាត]
មុខនិងជើង គឺដើមចុង, ដើមទង, ទងគន្លង :
មុខនិងជើង គឺដើមចុង, ដើមទង, ទងគន្លង :
មុខនិងជើង គឺដើមចុង, ដើមទង, ទងគន្លង :
“រកឱ្យឃើញមុខបាទ។”
មុខការឬនាទីនីមួយៗដែលទីទៃពីគ្នាដោយមុខដោយឡែក (ប្រៀបដូចជាគាថាបាលីឬកាព្យសម្រាយដែលមានបាទ គឺមានសង្កាត់ឃ្លារបះផ្សេងៗជាប្រមុខ) :
“ធ្វើការតាមមុខបាទរៀងខ្លួន; គាត់ធ្វើការច្រកាចច្រកូវឥតដឹងមុខបាទអ្វីទេ។”
ចែកមុខការឱ្យធ្វើផ្សេងៗពីគ្នា។
“”