វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មុង
ន. [មុង]
សំពត់ដែលដេរមានខ្នង មានរបាំងជុំវិញភ្ជាប់មុខគ្នា សម្រាប់ការពារមូសមិនឱ្យខាំបាន។
សំពត់ដែលដេរមានខ្នង មានរបាំងជុំវិញភ្ជាប់មុខគ្នា សម្រាប់ការពារមូសមិនឱ្យខាំបាន។
សំពត់ដែលដេរមានខ្នង មានរបាំងជុំវិញភ្ជាប់មុខគ្នា សម្រាប់ការពារមូសមិនឱ្យខាំបាន។
“”
ដេកក្នុងមុង។
“”
មុងមានឆ្អឹងសម្រាប់បើកកាងហើយតម្លោះបាន។
“”