វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មុទុ
គុ. [មុ-ទុ]
ទន់, យ៉ាងទន់, ទន់ភ្លន់; ល្មមល្មៃ; យ៉ាងទាប, យ៉ាងធូរថយ, យ៉ាងខ្សោយ, យ៉ាងអន់ :
ទន់, យ៉ាងទន់, ទន់ភ្លន់; ល្មមល្មៃ; យ៉ាងទាប, យ៉ាងធូរថយ, យ៉ាងខ្សោយ, យ៉ាងអន់ :
ទន់, យ៉ាងទន់, ទន់ភ្លន់; ល្មមល្មៃ; យ៉ាងទាប, យ៉ាងធូរថយ, យ៉ាងខ្សោយ, យ៉ាងអន់ :
“ចិត្តមុទុ, កាន់សីលមុទុ, បានចំណេញយ៉ាងមុទុ។”
ចិត្តទន់, ចិត្តទន់ភ្លន់ទៅរកអ្នកដទៃ។
“”
ធម៌ដែលប្រកបដោយមុទុតា (ដូចគ្នានឹង មុទុចិត្ត ដែរ)។
“”