វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មូរ
កិ. [មូ]
ចាប់បង្វិលឱ្យកើតជារបុំ :
ចាប់បង្វិលឱ្យកើតជារបុំ :
ចាប់បង្វិលឱ្យកើតជារបុំ :
“មូរកន្ទេល, មូរត្បាញ។”
ប្រមូលថ្នាំជក់ឱ្យកើតជាបារី :
“មូរបារី។”
ចាប់សំពត់លាត់ត្រឡប់មុខប្រមូលចូលក្នុងច្រើនស្រទាប់ :
“មូរដៃអាវ, មូរជើងខោ។”
ឈ្មោះក្ដារជាគ្រឿងតម្បាញសម្រាប់មូរអន្ទង :
“ក្ដារមូរ។”
(ព.ប្រ.) ដែលរមៀលផ្កាប់ផ្ងារប្រមូលដូចគេចូលក្នុងនបប្រមៀលខ្លួន :
“ដួលមូរនបពពូនលើគ្នា។”
ដែលមានអៀនខ្មាសខ្មូរមុខ ឬដែលរួញខ្វេរមុខមិនហ៊ានចូលទៅរកអ្នកដទៃឬមិនហ៊ានស្ដីនិយាយ :
“ក្មេងមូរមុខ, មនុស្សមូរមុខ។”