វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មេលោង
[មេ-លោង]
ឈ្មោះសីមួយបែបធ្វើដោយបន្ទោះផ្ដៅមានសណ្ឋានមូល សម្រាប់ទាត់សណ្ដូកជើងត្រង់ទៅមុខឱ្យឡើងខ្ពស់ត្រដែតសំដៅទៅរកអ្នកទាត់ផងគ្នា :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ឈ្មោះសីមួយបែបធ្វើដោយបន្ទោះផ្ដៅមានសណ្ឋានមូល សម្រាប់ទាត់សណ្ដូកជើងត្រង់ទៅមុខឱ្យឡើងខ្ពស់ត្រដែតសំដៅទៅរកអ្នកទាត់ផងគ្នា :
ឧទាហរណ៍
“ការលេងសីមេលោង ជាវិធីហាត់ប្រាណមួយយ៉ាងរបស់ខ្មែរ។”
២
ឈ្មោះដំណើរទាត់សីនុះឯង :
ឧទាហរណ៍
“មេលោងឡើងខ្ពស់ត្រដែត។”
៣
ទាត់សណ្ដូកជើងត្រង់ទៅមុខពេញទំហឹង :
ឧទាហរណ៍
“មេលោងមួយជើង។”
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់