វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ម៉ាង
ឧ. [ម៉ាង]
សូរឮដោយគោះឬវាយលោហជាតិស្ដើងៗមានឃ្មោះឬថាសជាដើម :
សូរឮដោយគោះឬវាយលោហជាតិស្ដើងៗមានឃ្មោះឬថាសជាដើម :
សូរឮដោយគោះឬវាយលោហជាតិស្ដើងៗមានឃ្មោះឬថាសជាដើម :
“វាយឃ្មោះម៉ាងៗ។”
ឈ្មោះកណ្ដឹងធ្វើដោយដែកមានរាងជ្រៅ សូរឮម៉ាងៗសម្រាប់ចងកក្របីឬចងកគោក៏បាន (អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ត្រដោកម៉ាង)។
“”