វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ម៉ាត់
[ម៉ាត់]
(ក្លាយមកពីពាក្យ មាត់) ចំនួនដែលល្មមនឹងមាត់, អ្វីៗដែលគួរដល់មាត់ :
(ក្លាយមកពីពាក្យ មាត់) ចំនួនដែលល្មមនឹងមាត់, អ្វីៗដែលគួរដល់មាត់ :
(ក្លាយមកពីពាក្យ មាត់) ចំនួនដែលល្មមនឹងមាត់, អ្វីៗដែលគួរដល់មាត់ :
“ពមបាយពីរបីម៉ាត់, ស៊ីស្លាមួយម៉ាត់។”
វាចាដែលចេញថាបានជាពាក្យមួយៗ :
“ពាក្យមួយម៉ាត់, និយាយពីរបីម៉ាត់។”
និយាយបានខ្លះ, និយាយបានបន្តិចបន្តួច (ព.សា.)។
“”
ពាក្យណាប្រាកដជាពាក្យនោះ ឬថាត្រង់ណាប្រាកដថាត្រង់ហ្នឹង :
“និយាយម៉ាត់ណាម៉ាត់ហ្នឹង(ព.សា.)។”
(ម.ព. ម៉ាត់ណាម៉ាត់នោះ)។
“”
ស៊ីខ្លះ, ស៊ីបន្តិចបន្តួច (ព.សា.)។
“”
(ព.ប្រ.) ដាច់ខ្យល់ម៉ាត់ ដាច់ខ្យល់ដង្ហើមហាក់ដូចជាដាច់ខ្សែឮសូរម៉ាត់ (ស្លាប់)។
“”
ឮសូរដោយក្ដិច, ដោយដាច់ខ្សែតូចជាដើម :
“ក្ដិចម៉ាត់, ដាច់ម៉ាត់។”