ឈ្មោះភ្លេងបុរាណមួយវង់ មានស្គរធំមួយ (ស្គរនោះមានធ្លុះបន្តិច), មានគងមួយវង់, មានស្រឡៃតូចមួយ, មានគងធំ (គងមូង) មួយ, មានឫស្សីកំបែកមួយកំណាត់ មានអ្នកភ្លេងតែត្រឹម ៣នាក់គឺ ម្នាក់វាយគងវង់, ម្នាក់ផ្លុំស្រឡៃតូច, ម្នាក់ទៀតវាយស្គរធំផង វាយគងធំផង វាយឫស្សីកំបែកផង (វាយគោះឱ្យមានសូរស័ព្ទរណ្ដំ) ; ខ្មែរប្រើភ្លេងនេះចំពោះតែក្នុងពិធីបុណ្យតម្កល់សពឬបុណ្យឈាបនកិច្ច :
ឈ្មោះភ្លេងបុរាណមួយវង់ មានស្គរធំមួយ (ស្គរនោះមានធ្លុះបន្តិច), មានគងមួយវង់, មានស្រឡៃតូចមួយ, មានគងធំ (គងមូង) មួយ, មានឫស្សីកំបែកមួយកំណាត់ មានអ្នកភ្លេងតែត្រឹម ៣នាក់គឺ ម្នាក់វាយគងវង់, ម្នាក់ផ្លុំស្រឡៃតូច, ម្នាក់ទៀតវាយស្គរធំផង វាយគងធំផង វាយឫស្សីកំបែកផង (វាយគោះឱ្យមានសូរស័ព្ទរណ្ដំ) ; ខ្មែរប្រើភ្លេងនេះចំពោះតែក្នុងពិធីបុណ្យតម្កល់សពឬបុណ្យឈាបនកិច្ច :
“ភ្លេងម៉ូងគ្រុំ, ក្នុងសម័យឥឡូវ, មានមិនគ្រប់ខេត្តទេ អ្នកខេត្តខ្លះមិនដែលស្គាល់មិនដែលឮសូរសព្ទភ្លេងនេះសោះឡើយ (ហៅថា ភ្លេងកន្ទាំមីង ឬ ទាំមីង ក៏បាន, ភ្លេងគងស្គរ ក៏បាន តាមទម្លាប់ហៅដោយខេត្ត ស្រុក)។”