វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ម្ចាស់
ន. [ម្ចាស់]
អ្នកមានអំណាចកាន់កាប់អ្វីៗដែលជារបស់ខ្លួន, ឥស្សរជន :
អ្នកមានអំណាចកាន់កាប់អ្វីៗដែលជារបស់ខ្លួន, ឥស្សរជន :
អ្នកមានអំណាចកាន់កាប់អ្វីៗដែលជារបស់ខ្លួន, ឥស្សរជន :
“ម្ចាស់ទ្រព្យ, ម្ចាស់បំណុល, ម្ចាស់ផ្ទះ។ល។”
អ្នកគ្រប់គ្រង, អ្នកមើលថែ, អ្នកគ្រងផែនដី, អ្នកដែលជាទីពឹង :
“ព្រះជាម្ចាស់។”
ព្រះរាជបុត្រ ឬ ព្រះរាជបុត្រីនៃក្សត្រទ្រង់រាជ្យ ឬក្សត្រិយ៍ទីឧភយោរាជ, ក្សត្រិយ៍ទីឧបរាជ, ទីឧបយុវរាជ, ឬក៏បុត្រាបុត្រីដែលកើតអំពីព្រះរាជបុត្ររួមនឹងព្រះរាជបុត្រី។
“”
សាមីខ្លួន, ខ្លួនរបស់ឯងឬខ្លួនរបស់គេ។
“”
ព្រះរាជា (ក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យ), ត្រូវប្រើពាក្យថា ព្រះករុណា ផ្សំខាងដើមជាដរាប :
“ព្រះករុណាជាម្ចាស់ជីវិត, ... ។”
(ម.ព. ម្ចាស់ជីវិត)។
“”
(ម.ព. ម្ចាស់ជីវិត)។
“”
(បុរាណប្រើជា អម្ចាស់)។