វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ម្ជូរ
វត្ថុដែលមានរសជូរ, ស្លឹកឬផ្លែសម្រាប់ប្រើជាគ្រឿងជូរ :
វត្ថុដែលមានរសជូរ, ស្លឹកឬផ្លែសម្រាប់ប្រើជាគ្រឿងជូរ :
វត្ថុដែលមានរសជូរ, ស្លឹកឬផ្លែសម្រាប់ប្រើជាគ្រឿងជូរ :
“ម្ជូរសណ្ដាន់, ម្ជូរស្លឹកថ្នឹង, ម្ជូរក្រូចឆ្មា, ម្ជូរអម្ពិល។ល។”
ឈ្មោះសម្លដែលបង់ម្ជូរ :
“សម្លម្ជូរ។”
ទឹកដែលលាយដោយវត្ថុមានរសជូរ។
“”
ឈ្មោះសម្លម្ជូរមួយប្រភេទរបៀបស្លប្លែកៗគ្នាតាមតំបន់, តំបន់ខ្លះស្លរបៀបម្ជូរគ្រឿងដែរ តែគេមិនប្រើម្ទេសក្រៀមទេ រីឯរំដេងគេចិតជាចំណិតៗ និងប្រើប្រហុកចាស់ដៃជាង ជាទូទៅគេមិនសូវដាក់ទឹកច្រើនទេ សម្លខាប់ :
“ម្ជូរគ្រាក់ត្រីពោ។”
ឈ្មោះសម្លម្ជូរមួយប្រភេទ ដែលមានដាក់គ្រឿងផ្សំជាច្រើនមុខបុកបញ្ចូលគ្នា :
“ម្ជូរគ្រឿងសាច់គោស្លឹកថ្នឹង។”
ឈ្មោះសម្លម្ជូរមួយប្រភេទ ដែលមានដាក់គ្រឿងផ្សំជាច្រើនមុខតែមិនបុកបញ្ចូលគ្នាទេ :
“ម្ជូរព្រៃត្រីសណ្ដាយ។”
វត្ថុជូរនិងវត្ថុចត់; ពាក្យសម្រាប់ហៅគ្រឿងជូរនិងចត់រួមគ្នា (ព.សា.)។
“”