វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
យាន
ន. [យាន]
គ្រឿងដឹកនាំ, គ្រឿងនាំបន្ទុកទៅមក, គ្រឿងសម្រាប់ជិះ ដូចយ៉ាងរទេះ, រថ, ទូក ជាដើម :
គ្រឿងដឹកនាំ, គ្រឿងនាំបន្ទុកទៅមក, គ្រឿងសម្រាប់ជិះ ដូចយ៉ាងរទេះ, រថ, ទូក ជាដើម :
គ្រឿងដឹកនាំ, គ្រឿងនាំបន្ទុកទៅមក, គ្រឿងសម្រាប់ជិះ ដូចយ៉ាងរទេះ, រថ, ទូក ជាដើម :
“ជិះយាន, ទៅដោយយាន។”
កន្លែងដាក់យាន, កន្លែងសំចតយាន។
“”
(ម.ព. ពាហនៈ)។
“”
(ម.ព. យានវិសេស)។
“”
យានបិទមាស; (រ.ស.) ឈ្មោះបល័្លង្កគ្រឿងសែងមួយប្រភេទ មានភ្នាក់ដៃមានបង្អែក រចនាវិចិត្រផ្សេងៗ សម្រាប់ក្សត្រិយ៍ទ្រង់គង់។
“”
(ម.ព. ពាហនៈ)។
“”
យានដែលប្លែកឬយាន ដែលទុកសម្រាប់ប្រើដោយឡែកម្ដងៗ។
“”
(ម.ព. យានមាស)។
“”
(ហៅក្លាយជា យានុមាស ក៏មាន)។