វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
យាមិក
គុ., ន. [យា-មិក]
ដែលត្រូវវេនចាំយាម; អ្នកយាម, អ្នកចាំយាម, អ្នកត្រូវវេនយាម, អ្នកល្បាត។
ដែលត្រូវវេនចាំយាម; អ្នកយាម, អ្នកចាំយាម, អ្នកត្រូវវេនយាម, អ្នកល្បាត។
ដែលត្រូវវេនចាំយាម; អ្នកយាម, អ្នកចាំយាម, អ្នកត្រូវវេនយាម, អ្នកល្បាត។
“”
(បើស្ត្រីជា យាមិកា)។