វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
យីអើ!
ឧ. [យី-អើ]
សូរលាន់មាត់ដោយមានអស្ចារ្យប្លែកក្នុងចិត្ត, ដោយស្ងើច; ដោយឆ្ងល់ :
សូរលាន់មាត់ដោយមានអស្ចារ្យប្លែកក្នុងចិត្ត, ដោយស្ងើច; ដោយឆ្ងល់ :
សូរលាន់មាត់ដោយមានអស្ចារ្យប្លែកក្នុងចិត្ត, ដោយស្ងើច; ដោយឆ្ងល់ :
“យីអើ! ចម្លែកណាស់ហ្ន៎!; យីអើ! មិនគួរបើដល់ម្ល៉ឹងសោះ!, យីអើហ្ន៎! ល្អណាស់តើ!”