វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
យើ!
ន. [យើ]
សូរលាន់មាត់ ដោយក្រោធ, ដោយចំអកឱ្យ, ដោយផ្ទាន់, ដោយភ្ញាក់, តឹងចិត្ត, ឆ្ងល់ :
សូរលាន់មាត់ ដោយក្រោធ, ដោយចំអកឱ្យ, ដោយផ្ទាន់, ដោយភ្ញាក់, តឹងចិត្ត, ឆ្ងល់ :
សូរលាន់មាត់ ដោយក្រោធ, ដោយចំអកឱ្យ, ដោយផ្ទាន់, ដោយភ្ញាក់, តឹងចិត្ត, ឆ្ងល់ :
“យើ! ដល់ម្ល៉ឹងម៉ឹងឬ? យើ! ល្អណាស់តើហ្ន៎!; យើះ! មិនសមបើដល់ម្ល៉ឹងសោះ!; លាន់មាត់ថា យើអើ!, យើអើហ្ន៎! ក៏មាន។”